Այս ամբողջ պատմության մեջ, որը սկիզբ է առել ռուսաստանցի լրագրող Գուրգեն Արսենյանի կողմից արված հայտարարությունից, կա մեկ ուշագրավ պահ, որը հաճախ անտեսվում է։ Այն այն փաստն է, որ այդ հայտարարությունը որպես այդպիսին չի եղել, և Հայաստանը չի հիշատակվել առաջարկի մեջ, որը հարուցել է հայկական հասարակության զայրույթը։
Բայց զավեշտալին այն է, որ, թեև պաշտոնական մակարդակում նման կոչի բացակայությունը հստակ է, Հայաստանի ԱԳՆ-ը, թերևս, հաճոյանալու նպատակով, որպեսզի հաստատի իր հավատարիմությունը Ռուսաստանի վարկաբեկման պարտավորություններին, որոշեց ՌԴ դեսպանին հրավիրել և նրան բողոքի նոտա հանձնել։
Եկեք մի պահ կանգ առնենք և հարցնենք ինքս մեզ։ Ի՞նչ կլիներ, եթե Ռուսաստանում Հայաստանի դեսպանին ՌԴ ԱԳՆ կանչեին և բողոքի նոտա հանձնեին ամեն անգամ, երբ Հայաստանի հասարակական կամ քաղաքական գործիչ, ոչ թե լրագրող, այլ քաղաքական գործիչ կամ իշխանության ներկայացուցիչ, իրեն թույլ տար այնպիսի արտահայտություններ, որոնք ոչ թե պարզապես գնահատվեին որպես հակառուսական, այլ հենց այդպիսին էլ լինեին։
Պատկերացնենք, որ Հայաստանի հեռուստաալիքների, այդ թվում՝ գլխավոր հեռուստաալիքի եթերում, հայկական քաղաքական գործիչ կամ պաշտոնատար անձ հայտարարություն կատարի, որը Ռուսաստանի կառավարության կամ ռազմական ղեկավարության նկատմամբ բացահայտ հակամտություն է արտահայտում։ Ի՞նչ կլիներ, եթե նման դեպքերում ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանին ամեն անգամ կանչեին ՌԴ ԱԳՆ։
Այդ դեպքում ՌԴ-ում Հայաստանի դեսպանը պարզապես պետք է վրան խփեր ՌԴ ԱԳՆ ընդունարանում, որպեսզի ամեն օր, նույնիսկ ամեն ժամ, վազվազ չգնար-գար։
Ուրեմն ինչո՞ւ Հայաստանի ԱԳՆ-ը որոշեց այսպիսի քայլի դիմել։ Պատասխանը պարզ է։ Այն դրսևորում է թերարժեքության սուր արտահայտված բարդույթ։ Այդպես է սովորաբար պահում իրեն այն մարդը, որն ամեն անգամ իր պարտքն է համարում ապացուցել, որ ունի դիրքորոշում, ունի սեփական արժանապատվության զգացում և այլն։ Հիվանդ ինքնասիրություն ունեցող մարդը։
Բողոքի նոտա ներկայացնել այն երկրին, որին համարում ես ռազմավարական դաշնակից, և որը առաջատար, անփոխարինելի դեր է խաղում քո տնտեսական կյանքում, չենք խոսում արդեն անվտանգության ոլորտի մասին, հանդես գալ բողոքի նոտայով, լրագրողի կարծիքի համար դեսպանին կանչել… Սա թերարժեքության գավառական բարդույթի դրսևորում է, որը փորձում է իբրև ցույց տալ, թե ինչ ինքնիշխան ենք մենք, ինչ անկախ։
