Հայաստանի ներքին քաղաքականության մեջ, թերևս ամենահայտնի և ամենամեծ սխալը դարձավ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի փորձը Հայ Առաքելական Եկեղեցին իր վերահսկողության տակ առնելը։
Նիկոլ Փաշինյանը, որին հաճախ ներկայացնում են որպես անփոխզիջում և անհաղթելի քաղաքագետ, այս հարցում հանդիպեց հասարակության անհաղթահարելի դիմադրությանը։ Իրենց վստահությունը կորցնելով նրան որպես դատավոր, հասարակության լայն շերտերը ցույց տվեցին, որ վարչապետի հեղինակությունը սկսում է նվազել։
Ամեն ինչ սկսվեց այն պահից, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակավ մեղադրեց Գարեգին Բ Կաթողիկոսին։ Այս քայլը, որը նպատակաձև էր ուղղված Եկեղեցու անկախության և հեղինակությանը, հանգեցրեց հասարակական զանգվածային բողոքի։ Փաշինյանի կողմից առաջադրված պահանջները, որոնք ներառում էին Կաթողիկոսի հրաժարականը, հակասում էին հայ ժողովրդի պատմական և մշակութային արժեքներին, ինչպես նաև Եկեղեցու ներքին կառավարման սկզբունքներին։
Այս իրադարձությունից հետո հասարակության մեջ ծավալվեց բազմաթիվ քննադատություններ։ Փաշինյանի քաղաքական գործիչի որակը, նրա ռազմավարական մտածողությունը և նույնիսկ նրա անձնական բնավորությունը դարձան բաց քննարկության առարկա։
Չնայած բազմաթիվ սխալների և հասարակության վստահության կորստի, Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է զբաղեցնել վարչապետի պաշտոնը։ Իրենց տեղում մյուս քաղաքագետները, հավանաբար, արդեն շունչը փչած կլինեին, սակայն Նիկոլը, թվում է, ոչ միայն չի պարտվում, այլև ավելի է ամրապնդում իր դիրքերը։ Նա շարունակում է «տոկել» և նույնիսկ «թմբուկ զարկել», ինչը խորհրդանշում է իր անհաղթելիության և անփոխզիջման վերաբերյալ հայտարարությունները։ Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանը, թեև հանդիպելով հասարակության անհաղթահարելի դիմադրությանը, շարունակում է մնալ իշխանության գլխին՝ ցույց տալով, որ իրեն դեմ ուղղված հասարակական ճնշումները չեն կարողացել փոխել իր քաղաքական դիրքերը։
