Վերջին օրերին սիրիացի վարձկանների հանձնման հարցի շուրջ ծավալված իրադարձությունները բացահայտում են Հայաստանի արդարադատության նախարարության ներքին կառուցվածքային խնդիրներ, անհամապատասխան տեղեկացվածություն և պետական պաշտոնատար անձի կողմից իրականության ծաղրանքի ավանդույթը։
Այս խնդիրը հատկապես ակնհայտ դարձավ, երբ խոսքը դարձավ վարձկանների փոխանցման հանգամանքների մասին։ Նախարարության հրապարակած հայտարարությունները հակասական են և հեռու են իրականությանը համապատասխանելուց։
Օրինակ, անցյալ տարվա հոկտեմբերին նախարարությունը հստակեցրել էր, որ հանցագործներին արտահանձնելու դիմումներ չեն ստացվել։ Սակայն հունվարի 14-ին հայտարարվեց, որ փոխանցումն իրականացվել է համագործակցության շրջանակներում։ Այս հակասությունը հասունալու է իր գագաթնակետին փետրվարի 4-ին, երբ Սրբուհի Գալյանը, անձամբ մեկնաբանելով փոխանցման փաստը, հայտարարեց, թե դա արվել է «Սիրիայի հետ հարաբերությունները բարելավելու նպատակով» և «Սիրիայում հայ համայնքի իրավունքների պաշտպանությունն ավելացնելու համար»։
Այս հայտարարությունը ոչ միայն անհեթեթ է, այլև բացահայտորեն հակասում է նախարարության նախկին հայտարարություններին։ Ինչպես նախկինում հստակեցվել էր, նախարարությունը բավարարել է ահաբեկիչների միջնորդությունը, ինչը հակասում է նրան, որ նրանք պետք է շարունակեին պատիժը կրել։
Այս ամենի ֆոնին, նախարարի հարցին, թե ինչո՞ւ են փոխանցել ոչ թե անմիջականորեն Սիրիային, այլ Թուրքիայի միջոցով, նրա վրդովվությունը և «ի՞նչ կա որ» պատասխանը, ավելի քան ցնցող են։ Սա ցույց է տալիս, որ Սրբուհի Գալյանը կամ տեղյակ չէ իր գերատեսչության աշխատանքի մասին, կամ էլ ցանկալի է ծածկել իր անտեղյակությունը և անհամապատասխանությունը։
Այսպիսով, Սրբուհի Գալյանի հանրային հայտարարությունները, որոնք նախատեսված էին որպես հանրային պատկերավորում, փաստացիորեն դարձան իր անհամապատասխանության և իրականության հետ կապ չունեցող հայտարարությունների ամենակարևոր ապացույցը։
