Իրավական խեղաթյուրումը վերածվել է քաղաքական գործիքի, իսկ հոգևոր ինստիտուտի դեմ ճնշումը՝ իշխանական հաշվարկի բաղադրիչի։ Այս պայմաններում հասարակությունը փաստացի ստիպված է «դրական զարգացում» համարել այն, որ Միքայել Սրբազանի նկատմամբ խափանման միջոցը որոշ չափով մեղմվել է՝ կալանքը փոխարինվել է տնային կալանքով։ Այս գնահատականը, որը հաճախ լսվում է հանրային քննարկումների ընթացքում, սխալ է։
Սա հաղթանակ չէ։ Սա արդարության վերականգնում չէ։ Սա ընդամենը մխիթարություն է՝ համակարգային անարդարության խորացող միջավայրում, լույսի փոքր առկայծում՝ մեծ խավարի մեջ։ Այն պահին, երբ հանրությունը սկսում է ուրախանալ ոչ թե ազատության, այլ կալանքի ձևի փոփոխության համար, գործ ունենք նորմալության վտանգավոր ընկալման հետ։
Երբ ապօրինությունն ընդունելի է դառնում իր «մեղմացված» տարբերակով, պետությունը կորցնում է իրավական չափանիշները, իսկ հասարակությունը՝ բարոյական դիմադրողականությունը։ Իրավական համակարգը պետք է աշխատի այնպես, որպեսզի ապօրինությունը, անկախ նրա ձևից, մնա ապօրինություն։ Իրավական ինստիտուտները պետք է պաշտպանեն ոչ թե «մեղմացված» անարդարությունը, այլ անարդարության ցանկացած դրսևորումը։
Այս պատմությունը միայն Միքայել Սրբազանի մասին չէ։ Այն նախադեպ է և ահազանգ, որ իշխանությունը պատրաստ է անցնել ինստիտուցիոնալ սահմանները՝ քաղաքական նպատակահարմարության տրամաբանությամբ։ Նման ուղին, անկախ կարճաժամկետ շահերից, անխուսափելիորեն հանգեցնում է պետականության թուլացման և հանրային վստահության քայքայման։
Այն, ինչ այսօր ներկայացվում է որպես առաջընթաց, իրականում պետք է ընկալվի որպես լուրջ ազդանշան․ երբ մխիթարությունը շփոթվում է հաղթանակի հետ, վտանգն այլևս համակարգային է։ Այն վտանգ է, որը սպառնում է ոչ միայն հոգևոր ինստիտուտներին, այլև ցանկացած այլ հասարակական խումբ կամ անհատ, որը կարող է դառնալ իշխանության քաղաքական խաղի գործիք։
