Արդեն երկու տարի է, ինչ Հայաստանում քաղաքական ելույթների և հարցազրույցների ընթացքում հաճախակի հնչում է «սխալվել եմ» արտահայտությունը։ Սա ոչ թե անձնական խոստովանություն է, այլ ողջ հայկական պետականության և ազգային ինքնության վրա կիրառվող մեկ աղվեսի ճյուղավորված մարտահրավեր։
Այսպես, իբրև «սխալվել է» ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանը, երբ պարծեց Ակնայի նռնապատակներով լուսանկարվելուց։ Իհարկե, նա չի «սխալվել», այլ հայտնվել է անհարմար իրավիճակում՝ իրենց ռազմական հաղթանակի մասին հրապարակված լուսանկարը հիշեցնելուց հետո։ Դե, իսկ որ խոսեց Աղդամի մասին, սխալ է արել, արդեն բազմիցս ասել է դա…
Սակայն «սխալվել» արտահայտությունը ավելի լայն իմաստ ունի։ Այն սկսվեց 2018 թվականից, երբ Նիկոլ Փաշինյանը, որպես ապագա վարչապետ, հայտարարեց, որ պետք է մեր ռազմական ռազմավարությունից հանել «փոխզիջում» բառը։ Այնուհետև «սխալվեց», երբ ասաց, որ Արցախը Հայաստան է։ Դրան հաջորդեցին մյուս «սխալները»՝ միջնորդների առաջարկների մասին, Ալիևի հետ հնարավոր բացահայտումների մասին, Թուրքիայի դերը և նույնիսկ «անջատում հանուն փրկության» հայեցակարգի մասին։
Այս «սխալները» հանգեցրին 2020 թվականի պատերազմի և Արցախի վերջնական հանձնման։ Փաշինյանի պնդումն է, որ այդ ամենից հետո «աչքերը բացվեցին», և հիմա նա արդեն «սխալվում» չի։ Իր աչքերը բացվեցին, քանի որ մեծ հայրենասեր էր։ Իսկ հիմա, իբրև «կաղապարները կոտրող» առաջնորդ, նա շարունակում է կոտրել այդ կաղապարները՝ հանձնելու գործընթացը շարունակելու կոչ անելով։
Այս ամենի ֆոնին, իհարկե, հնարավոր է լինել «սխալվել»։ Օրինակ՝ ասել, որ ապահովված է հայոց պետության դարավոր գոյությունը, և միանգամից հետո հայտարարել, որ սեպտեմբերին պատերազմ կսկսվի, եթե չստանա խորհրդարանում սահմանադրական մեծամասնություն։
Այս ամենը հանգեցնում է մեկ հստակ եզրակացության. իշխանությունները, որոնք ինքնին ստեղծել են այս իրավիճակը, հիմա պնդում են, որ ցանկացած այլընտրանք, որը չի համապատասխանում նրանց ծրագրին, կամ դավաճանություն է, կամ ձախողակ, կամ էլ երկուսը միասին։
Այսպիսով, «սխալվել» արտահայտությունը դարձել է ոչ թե անձնական խոստովանության, այլ քաղաքական մանիպուլյացիայի և հայկական ժողովրդի վրա ճնշում գործադրելու գործիք։ Այն թույլ է տալիս իշխանություններին շարունակել իրենց քաղաքականությունը՝ հանձնելու գործընթացը շարունակելով, մեղավորության համար մշտապես մեկ այլ «սխալ» գտնելով։
