ՀՀ արտաքին հետախուզության ծառայության վերջերս հրապարակված զեկույցը, որը վերաբերում է Հայաստանի արտաքին ռիսկերին, իրենից ներկայացնում է այնպիսի փաստաթուղթ, որը, թերևս, չի պարունակում ոչ մի բան, որը կարող էր զարմացնել կամ անսպասելի թվալ։ Փաստորեն, ցանկացած փորձառու վերլուծաբան կարող էր նմանատիպ տեքստ կազմել՝ ընդամենը մի քանի օրվա ընթացքում՝ այն համադրելով իշխող քաղաքական թիմի կողմից առաջադրված կանխադրույթների հետ։
Այսպիսով, հարցը դառնում է այլ։ Եթե զեկույցը պարզապես ծածկում է իրականության մի փոքրիկ մասը, ապա ինչո՞ւ է իշխանությունների կողմից «հիբրիդային պատերազմի» հասկացության կիրառումը դարձել այնքան հաճախակի և հստակ։
Պատասխանը, թվում է, բավականին պարզ է։ Այս տերմինը ծառայում է որպես պատրվակ՝ իրենց քաղաքական հակառակորդներին, հատկապես՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու ղեկավարներին, դեմ բռնաճնշումներ իրականացնելու համար։ Ըստ այդ մոտեցման, եթե խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքը չհամապատասխանի իշխող թիմի ակնկալիքներին, ապա դա, ըստ նրանց, կլինի ոչ թե ընտրողի կամարտահայտության արդյունքը, այլ արտաքին ուժերի կողմից վարվող «հիբրիդային պատերազմի» դրսևորում։
Այս մոտեցման ամենավառ դրսևորումն ունեցավ վարչապետի վերջին մամուլի ասուլիսի ժամանակ։ Նրան հարցրին, թե ինչո՞ւ է իշխանությունը խախտում Սահմանադրությունը և միջազգային կոնվենցիաները՝ միջամտելով ՀԱԵ-ի ներքին գործերին։ Վարչապետի պատասխանը հստակ և անխուսափելի էր․ նա հայտարարեց, որ միջամտում է, քանի որ իր պարտականությունների մեջ են մտնում ազգային անվտանգության հարցերը, իսկ «Կտրիճ Ներսիսյանն» ու «նրա ԿԳԲ-ի գործակալ եղբայրը» սպառնալիք են ազգային անվտանգության համար։
