Հայաստանի ներքին քաղաքականության մեջ, թերևս ամենահայտնի և ամենամեծ սխալը դարձավ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի փորձը Հայ Առաքելական Եկեղեցին իր վերահսկողության տակ առնելը։

Նիկոլ Փաշինյանը, որին հաճախ ներկայացնում են որպես անփոխզիջում և անհաղթելի քաղաքագետ, այս հարցում հանդիպեց հասարակության անհաղթահարելի դիմադրությանը։ Իրենց վստահությունը կորցնելով նրան որպես դատավոր, հասարակության լայն շերտերը ցույց տվեցին, որ վարչապետի հեղինակությունը սկսում է նվազել։

Ամեն ինչ սկսվեց այն պահից, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակավ մեղադրեց Գարեգին Բ Կաթողիկոսին։ Այս քայլը, որը նպատակաձև էր ուղղված Եկեղեցու անկախության և հեղինակությանը, հանգեցրեց հասարակական զանգվածային բողոքի։ Փաշինյանի կողմից առաջադրված պահանջները, որոնք ներառում էին Կաթողիկոսի հրաժարականը, հակասում էին հայ ժողովրդի պատմական և մշակութային արժեքներին, ինչպես նաև Եկեղեցու ներքին կառավարման սկզբունքներին։

Այս իրադարձությունից հետո հասարակության մեջ ծավալվեց բազմաթիվ քննադատություններ։ Փաշինյանի քաղաքական գործիչի որակը, նրա ռազմավարական մտածողությունը և նույնիսկ նրա անձնական բնավորությունը դարձան բաց քննարկության առարկա։

Չնայած բազմաթիվ սխալների և հասարակության վստահության կորստի, Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է զբաղեցնել վարչապետի պաշտոնը։ Իրենց տեղում մյուս քաղաքագետները, հավանաբար, արդեն շունչը փչած կլինեին, սակայն Նիկոլը, թվում է, ոչ միայն չի պարտվում, այլև ավելի է ամրապնդում իր դիրքերը։ Նա շարունակում է «տոկել» և նույնիսկ «թմբուկ զարկել», ինչը խորհրդանշում է իր անհաղթելիության և անփոխզիջման վերաբերյալ հայտարարությունները։ Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանը, թեև հանդիպելով հասարակության անհաղթահարելի դիմադրությանը, շարունակում է մնալ իշխանության գլխին՝ ցույց տալով, որ իրեն դեմ ուղղված հասարակական ճնշումները չեն կարողացել փոխել իր քաղաքական դիրքերը։

Իմ վերջին գրառումը, որը նախատեսված էր որպես մեկնաբանություն Առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանի կողմից կատարված վիճակագրական սխալի, արագորեն վերածվեց ավելի լայն խնդրի վերաբերյալ մտորումների։

Ինչպես հայտնի է, 2026 թվականի հունվարի 15-ի կառավարության նիստում Անահիտ Ավանեսյանը հայտարարել էր, որ ապահովագրության շրջանակում առողջապահական հիմնարկներ է այցելել 87 048 քաղաքացի, որոնցից 8 612-ը՝ հիվանդանոցային այցեր են իրականացրել։ Թվերի հանրային կարևորության և հնարավոր հետևանքների պատճառով՝ «Առողջության իրավունք» ՀԿ-ի կողմից մենք պաշտոնապես դիմել էինք Առողջապահության նախարարությանը՝ պահանջելով պարզաբանել, թե ինչ բնույթի ծառայություն կամ այց են ստացել մնացած 70 697 քաղաքացիները, որոնք չեն դասվում ոչ ամբուլատոր, ոչ հիվանդանոցային այցերի շարքին։

Այս պարզ հարցին պատասխանելու համար նախարարությունը խնդրել է մեկ ամիս ժամանակ՝ պատճառաբանելով, որ անհրաժեշտ է «ուսումնասիրել թվերը»։ Սակայն, այս «խորը մասնագիտական վերլուծության» արդյունքում պարզ դարձավ, որ նախարարը պարզապես շփոթվել էր։

Իրավիճակի ամենաաբսուրդային կողմը Ազգային ժողովում նույն հարցին տրված պատասխանն էր։ Անահիտ Ավանեսյանը լուրջ դեմքով հայտարարեց, որ կան նաև այլ ծառայություններ՝ ցերեկային ստացիոնար, շտապ բուժօգնության կանչեր և այլն, և նույնիսկ փորձեց հարցը ներկայացնել որպես անտեղի ու անհասկանալի։

Այս իրադարձությունների շարքը ցույց է տալիս ոչ թե առանձին անձի սխալը, այլ ավելի լայն համակարգային խնդիր։ Պետական կառավարման այս մոդելում կառավարության նիստերում ներկայացվում են սխալ թվեր, նախարարությունը մեկ ամիս «ուսումնասիրում է» սեփական նախարարի խոսքը, իսկ ԱԺ-ում նույն նախարարը պնդում է, որ ամեն ինչ ճիշտ է, պարզապես պատգամավորներն են «սխալ հարցեր տալիս»։

Սա այլևս ոչ թե վիճակագրական սխալ է, այլ պետական կառավարման լուրջ խնդիր։ Որպեսզի հասկանանք, թե ինչպես է աշխատում մեր առողջապահական համակարգը, պետք է հստակ իմացել, թե ովքե՞ր են ստանում ծառայություններ, թե՞ ոչ։ Թվերը պետք է համապատասխանեն իրականությանը, իսկ հակասությունները՝ բացատրվեն պատասխանատու մոտեցմամբ, ոչ թե ինքնավստահ հեգնանքով։

Առողջապահությունը փորձարարական հարթակ չէ, որտեղ կարելի է «շփոթել»։ Հանրությունը պարտավոր չէ հաշտվել «շփոթվել եմ»-ի հետ։ Այս պարզ փաստը պետք է դառնա մեր պահանջը։

Արտառոց առօրյայի եռուզեռում, մշտական սթրեսի և երկրի ապագայի նկատմամբ տագնապի հոգեվիճակում մենք հաճախ չենք նկատում մեր աչքի առաջ տեղի ունեցող իրադարձությունների դարակազմիկ բնույթը։ Բայց բավական է մի փոքր կտրվել կլանող առօրյայից, և միանգամայն հստակ ուրվագծվում է այն ամենի մասշտաբն ու մեծությունը, ինչ այսօր անում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։ Եվ ոչ միայն Հայաստանի ու հայերի, այլև ողջ քրիստոնյա աշխարհի ու քաղաքակիրթ մարդկության համար։

Անցյալ շաբաթ ողջ քրիստոնյա աշխարհը աղոթեց տասնյակ լեզուներով թարգմանված հայկական աղոթքներով՝ «Մեկ մարմին և մեկ հոգի» խորագրով քրիստոնեական միասնության աղոթքի շաբաթվա շրջանակում, որն այս տարի նվիրված էր Հայաստանին։ Այս միջազգային էկումենիկ միջոցառումը, որի գաղափարը սկիզբ է առել 19-րդ դարակեսից, այս տարի դարձավ զորակցության յուրօրինակ արտահայտում՝ ծանր ժամանակներ ապրող հնագույն քրիստոնեական եկեղեցիներից մեկին։

Հունվարի 25-ին Միածնաէջ Մայր Տաճարում Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Երկրորդ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի նախագահությամբ մատուցվեց Սուրբ և Անմահ Պատարագ։ Պատարագիչն էր ՀՀ ԶՈւ հոգևոր առաջնորդ Հոգեշնորհ Տ.Մովսես վարդապետ Սարգսյանը։ Սրբազան արարողության ավարտին, հանդիսապետությամբ Հայրապետի, Մայր Տաճարի Իջման Սուրբ Սեղանի առջև կատարվեց քրիստոնեական միասնության աղոթք՝ որպես ամփոփում շաբաթվա։

Այս իրադարձությունները, սակայն, ոչ միայն ծիսական բնույթ են կրում։ Դրանք արտացոլում են ավելի խորը, պատմականորեն նշանակալի փոփոխություն, որը տեղի է ունենում հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքում։ Տեսնենք, թե ինչպես է այսօր Դալար գյուղի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին, որտեղ Մասիսի թեմի առաջնորդական տեղապահ Ռուբեն վարդապետ Զարգարյանը պատարագ մատուցեց և քարոզ արտասանեց, որը լայն արձագանք գտավ սոցցանցերում։

Վարդապետը, որի խոսքերը նկարագրվում են որպես «ողջ եկեղեցու շունչը պահած լսած լավագույններից մեկը», իրավիճակը համեմատեց ալեկոծության մեջ ընկած նավակի հետ և ընդգծեց, որ հոգևորականներն ու հավատացյալները ջանում են չտրվել վախին և ապավինել Տիրոջը։ Նրա խոսքերն ուղղված են ոչ միայն հավատացյալներին, այլև ողջ հայ ժողովրդին՝ հորդորելով չվախենալ, այլ ապրել հավատով, սիրով և իրենց առաքելությամբ։

Այս հոգևոր վերածնունդը, որը նկատվում է ամենահեռավոր գյուղերում ժամերգության գալիս մարդկանց դեմքերին, ցույց է տալիս, որ հայ ժողովուրդը վերադարձել է իր հավատին՝ հասկանալով, որ հենց Եկեղեցին է ի զորու փրկել մեր երկիրը վերջնական կործանումից, իսկ հայ ազգին՝ իր իսկության վերջնական կորստից։

Այս վերջին տարիներին Եկեղեցին ոչ միայն պահպանել է իր ավանդական դերը, այլև դարձել ազգային պայքարի առաջնորդ։ Ինքն էլ չցանկանալով՝ դիվական նպատակներով գործող ոհմակը հասավ ճիշտ հակառակ արդյունքի. հայ ազգը իսկապես վերադարձավ Եկեղեցու գիրկը՝ հիշելով քրիստոնեության մնայուն արժեքների և դրանց հետևելու կարևորության մասին։

Այս ամենի մասին է այսօր յուրաքանչյուր ժամերգությունը Հայաստանի և Սփյուռքի եկեղեցիներում, իր Եկեղեցուն և իր Վեհափառ Հայրապետին հավատարիմ հոգևորականի յուրաքանչյուր քարոզը, ճշմարիտ հավատացյալ հայի ամեն շունչն ու աղոթքը։ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին, կատարելով իր մեծ առաքելությունը՝ կանգնեց իր զավակների կողքին և փաստացի առաջնորդեց այսօր նաև քաղաքական պայքարը։

Եվ մի՞թե դրանում չէ պատվով կատարված և դարերի ու ծանր փորձությունների միջով անցած նրա սրբազան նախանշանակությունը։

Երեկ Եվրոպական խորհրդարանի կողմից հաստատված «Վեհաժողովի մոնիտորինգի ընթացակարգի առաջընթացը» անվանմամբ բանաձևում առկա են մի քանի հիմնական կետեր, որոնք, իմ կարծիքով, պետության կողմից քարոզչական մեքենայի միջոցով բարձրաձայնում չի արվում։

Այս զեկույցի առաջին և ամենահեղինակավոր կետը պետության կողմից Եկեղեցու դեմ իրականացվող հարձակումն է։ Այս հարցը հստակ և անշուշտ արձանագրված է որպես փաստ։ Սա նշանակում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի կողմից հաճախակի հնչող այն հայտարարությունները, թե այս գործընթացը Եկեղեցու դեմ չէ, այլ հակառակը, հօդս են ցնդել նույնիսկ միջազգային մոնիտորինգի շրջանակներում։ Զեկույցը հստակ ցույց է տալիս, որ առկա է պետության և Եկեղեցու միջև առճակատում։

Երկրորդ կարևոր կետը պետական ռեսուրսների սխալ կամ անօրինական օգտագործման արգելքն է ընտրությունների ժամանակ։ Այս պահանջը նույնպես հստակ արձանագրվել է զեկույցում։

Երրորդ կետը, որը, իմ կարծիքով, ամենահրաշալի է, այն է, որ անհրաժեշտ է պաշտպանել ժողովրդավարական ինստիտուտները քաղաքական ազդեցությունից։ Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ ահռելի մակարդակի են այս խախտումները, որ անգամ միջազգային կազմակերպությունների կողմից Փաշինյանի ցանկացած արարքն արդարացնելու դեպքում է անհնար եղել կոծկել կամ չնկատել ու չներառել այս զեկույցում։

Ես նաև նշել եմ, որ ԵԽԽՎ-ի կողմից ընդունված բանաձևի որոշ ձևակերպումներ խայտառակություն են։ Իմ համար անընդունելի է նաև այն փաստը, որ զեկույցում ՀՀ-ում քաղբանտարկյալների մասին խոսք չկա։

Հիշեցնեմ, որ այսօր «Իմնեմնիմի» փոդքասթի համահեղինակ Նարեկ Սամսոնյանի հայտարարած հացադուլի 13-րդ օրն էր։ Հայտնի գործարար, «Տաշին» ընկերությունների խմբի սեփականատեր Սամվել Կարապետյանը նույնպես ուղերձ է հղել։

ՀՀ-ում իշխանափոխություն իրականացնելու համար անհրաժեշտ է խորհրդարանական ընտրություններին մարդկանց բարձր մասնակցություն ապահովել։

ՀՀ արտաքին հետախուզության ծառայության վերջերս հրապարակված զեկույցը, որը վերաբերում է Հայաստանի արտաքին ռիսկերին, իրենից ներկայացնում է այնպիսի փաստաթուղթ, որը, թերևս, չի պարունակում ոչ մի բան, որը կարող էր զարմացնել կամ անսպասելի թվալ։ Փաստորեն, ցանկացած փորձառու վերլուծաբան կարող էր նմանատիպ տեքստ կազմել՝ ընդամենը մի քանի օրվա ընթացքում՝ այն համադրելով իշխող քաղաքական թիմի կողմից առաջադրված կանխադրույթների հետ։

Այսպիսով, հարցը դառնում է այլ։ Եթե զեկույցը պարզապես ծածկում է իրականության մի փոքրիկ մասը, ապա ինչո՞ւ է իշխանությունների կողմից «հիբրիդային պատերազմի» հասկացության կիրառումը դարձել այնքան հաճախակի և հստակ։

Պատասխանը, թվում է, բավականին պարզ է։ Այս տերմինը ծառայում է որպես պատրվակ՝ իրենց քաղաքական հակառակորդներին, հատկապես՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու ղեկավարներին, դեմ բռնաճնշումներ իրականացնելու համար։ Ըստ այդ մոտեցման, եթե խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքը չհամապատասխանի իշխող թիմի ակնկալիքներին, ապա դա, ըստ նրանց, կլինի ոչ թե ընտրողի կամարտահայտության արդյունքը, այլ արտաքին ուժերի կողմից վարվող «հիբրիդային պատերազմի» դրսևորում։

Այս մոտեցման ամենավառ դրսևորումն ունեցավ վարչապետի վերջին մամուլի ասուլիսի ժամանակ։ Նրան հարցրին, թե ինչո՞ւ է իշխանությունը խախտում Սահմանադրությունը և միջազգային կոնվենցիաները՝ միջամտելով ՀԱԵ-ի ներքին գործերին։ Վարչապետի պատասխանը հստակ և անխուսափելի էր․ նա հայտարարեց, որ միջամտում է, քանի որ իր պարտականությունների մեջ են մտնում ազգային անվտանգության հարցերը, իսկ «Կտրիճ Ներսիսյանն» ու «նրա ԿԳԲ-ի գործակալ եղբայրը» սպառնալիք են ազգային անվտանգության համար։

Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Երկրորդի հրավերով փետրվարի 16-19-ի ընթացքում Հայաստանյայց Առաքելական Եկեղեցու Եպիսկոպոսաց ժողովը կանցկացվի Ավստրիայում՝ Սանկտ Փյոլթըն քաղաքում։ Այս որոշումը, որը հակիրճ կոչվում է «Փաշինյանական խունտ», ի հայտ եկավ 2023 թվականի վերջերին՝ ի պատասխան ապրիլյան հրահանգի, որը պահանջում էր, որ բոլոր եկեղեցական ժողովները տեղի ունենան Հայաստանում՝ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում։

Այս փոփոխության պատճառը, ինչպես պնդում են աղբյուրները, ապրիլյան հրահանգի կիրառման հետ կապված տեխնիկական խնդիրներն էին։ Ըստ այդ տեղեկությունների՝ եպիսկոպոսների մեծամասնությունը, որոնք բնակվում են Հայաստանից դուրս՝ տարբեր երկրներում, ֆիզիկապես չէին կարողանա ժամանել Էջմիածին՝ ժամանակի սահմանափակության պատճառով։ Ժողովի անդամների մեծամասնությունը բնակվում է Լիբանանում, Ֆրանսիայում, ԱՄՆ-ում և Գերմանիայում։ Ժամային տարբերությունները և ճանապարհորդության տևողությունը, ըստ աղբյուրների, կանգնեցնեին ժողովի անցկացման առջև։

Այսպիսով, Կաթողիկոսի կողմից առաջարկվեց ժողովը տեղափոխել Եվրոպա՝ ավելի հարմարավետ և հասանելի վայր, որտեղ եպիսկոպոսները կարող են հավաքվել առանց լրացուցիչ ճնշումների։ Սանկտ Փյոլթըն քաղաքը, որը գտնվում է Ավստրիայի հյուսիսում, ընտրվեց որպես հյուրընկալ վայր՝ հաշվի առնելով նրա հարմարավետությունը և հասանելիությունը։

Այս որոշումը, թեև պաշտոնապես ներկայացվել է որպես տեխնիկական անհրաժեշտություն, հանգեցրել է լայն քննարկումների և տարբեր մեկնաբանությունների։ Ոմանք այն համարում են Կաթողիկոսի կողմից ցուցադրված ճկունություն և գործնական մոտեցում, մինչդեռ ուրիշները տեսնում են դրա մեջ ապրիլյան հրահանգի փաստացի չեղարկում կամ նվազագույնս՝ դրա կիրառման հետ կապված խնդիրների ճանաչում։

Հայաստանում բանակի թեմայի քննարկումը, անկախ տեսակետների տարբերությունից, միշտ հանգում է երկու հիմնարար ստրատեգիական խնդրի։ Սրանք երկրի առաջընթացի հիմնաքարերն են և հաջորդ իշխանությունների համար երկարատև, խորքային մարտահրավերներ։

Առաջին խնդիրը կրթված երիտասարդներին Հայաստանում պահելն է։ Շատերը կարծում են, որ պետք է առաջարկություններ կատարել աշխարհի լավագույն բուհերն ավարտածներին՝ նրանց վերադարձնելու համար։ Սակայն խնդիրը ոչ թե նրանց հայրենասերության կամ օտար հողերում ապրելու երազանքի մասին է, այլ՝ Հայաստանի անկարողության մասին՝ նրանց ընդունելու և զարգացնելու պոտենցիալի առումով։

Պետությունը պարզապես չունի նրանց առաջարկելու բան։ Դրսում ստացած բարձր որակավորումը Հայաստանում չի թարգմանվում համապատասխան աշխատանքի։ Շատ ոլորտներում նման աշխատանքներ և աշխատավայրեր պարզապես չկան։ Այս խնդրի լուծումը ոչ թե օրենքների կամ խրախուսումների մեջ է, այլ՝ երկրի տնտեսական և սոցիալական պոտենցիալի զգալի բարձրացման մեջ։

Ի տարբերություն Վրաստանի և Ադրբեջանի, Հայաստանում միջազգային խոշոր կորպորացիաները և տեխնոլոգիական առաջատար ուղղությունները բավարար չափով ներկայացված չեն։ Հայաստանի պոտենցիալն այնքան փոքր է, որ աշխարհի լավագույն բուհերից մեկում ուսանողի համար նույնիսկ ուսումնական ստաժ անցնելը կարող է լինել լուրջ դժվարություն։

Երկրորդ ստրատեգիական խնդիրը բանակի ռեֆորմացումն է։ Նախապատերազմյան մոդելը, որը հիմնված էր զանգվածային զորակոչի վրա, այսօրվա Հայաստանի համար ոչ միայն անիմաստ է, այլև անհնարին։ Պետությունը պետք է ձևակերպի իր ստրատեգիական պահանջարկը՝ ոչ թե պարզապես ավելի քիչ զորակոչիկներ ունենալու, այլ՝ ավելի արդյունավետ, տեխնոլոգիապես զինված և մարտունակ բանակ ունենալու։

Այս հարցում նախընտրական պոպուլիզմը վտանգավոր է։ Ծառայության ժամկետը կրճատելը ձայն ստանալու միջոց չի կարող լինել։ Իրական խնդիրը ոչ թե ժամկետների մասին է, այլ՝ բանակի նոր, ժամանակակից մոդելի ստեղծման մասին, որը կհաշվի առնի ինչպես ռազմական ռիսկերը, այնպես էլ տեխնոլոգիական վերազինման անհրաժեշտությունը։

Այս երկու խնդիրները՝ կրթված երիտասարդների պահպանումը և բանակի ռեֆորմացումը, միմյանցից անբաժանելի են։ Բանակի ռեֆորմացումը հաջող կլինի միայն այն դեպքում, երբ երկիրը կարող է ներգրավել և պահպանել լավագույն տաղանդները՝ ոչ միայն զինված ուժերում, այլև տեխնոլոգիական, տնտեսական և քաղաքական ոլորտներում։ Եվ հակառակը՝ տնտեսական աճը և տեխնոլոգիական զարգացումը հնարավոր չեն լինի առանց ռազմական անվտանգության և հզոր բանակի։

Սիրելի հայրենակիցներ, հարգելի ընկերներ,

Նախ և առաջ, ուզում եմ երախտիքի անկեղծ խոսքերս հղել ձեզ բոլորիդ։ Մեր երկիրը դժվար օրեր է ապրում, բազում մարտահրավերների դիմակայում։ Այդ իրողության պայմաններում միայն միասնականությամբ ու հաստատակամությամբ կարող ենք հաղթանակներ և դրական արդյունք ունենալ, ինչում ևս մեկ անգամ համոզվեցի երեք օր առաջ։

Չլիներ ձեր աջակցությունը, չլիներ ձեր պայքարը՝ չէր լինի նաև իմ այս փոքրիկ ձեռքբերումը, որի շնորհիվ կրկին կարող եմ ազատ խոսքով հանդես գալ։ Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել ձեր վճռականության և նվիրումի համար և ասել, որ մեր պայքարը դեռ բազում՝ մեծ ու փոքր հաղթանակներով է զարդարվելու։

Ոչ մի կալանք, ոչ մի բռնաճնշում և ոչ մի Նիկոլ չի կարող շեղել մեզ մեր ընթացքից։ Այո, մենք գիտեինք, որ ուղին, որով միասին որոշել ենք ընթանալ, հեշտ չէ։ Բայց այդ զրկանքներն ավելի քան իմաստալից են։ Ավելին ասեմ՝ առանց այդ զրկանքների որևէ արդյունք չէինք կարող ունենալ։ Դրանք այն դժվարություններն են, որոնք պետք է հաղթահարվեն, որպեսզի ունենանք մեր երազանքի Հայրենիքը՝ ուժեղ և պատվարժան Հայաստանը։

Կրկին շնորհակալություն բոլորիդ աջակցության և սատարումի համար։

Հունվարի 20-ին Արդշինբանկը հանդես եկավ իր թվային զարգացման ռազմավարության շրջանակում նոր, մասնագիտացված IT-հաբի բացման հանդիսավոր արարողությամբ։ Այս նախագիծը հաստատում է բանկի դերը Հայաստանի ֆինանսական ոլորտի թվային տրանսֆորմացիայի առաջատարներից մեկի որպես։

Նոր գրասենյակը կդառնա բանկի տեխնոլոգիական զարգացման կենտրոնը։ Այստեղ կմշակվեն բանկային թվային պրոդուկտներ, այդ թվում՝ մոբայլ և օնլայն բանկինգի համակարգեր, վերլուծական և ավտոմատացված հարթակներ, բազային տեխնոլոգիաներ, տվյալների մշակման համակարգեր, ինչպես նաև կավտոմատացվեն ներքին ծառայությունները։ Այս կենտրոնում կաշխատեն բարձր որակավորում ունեցող IT-մասնագետներ, ծրագրավորողներ և վերլուծաբաններ։

Գրասենյակի տարածքը նախատեսված է 140 աշխատատեղի համար և նախագծված է աշխատակիցների հարմարավետությանը և արդյունավետ աշխատանքին նպաստելու համար։ Աշխատանքային տարածքները զոնավորված են, իսկ բանակցությունների սենյակները կրում են Հայաստանի հին մայրաքաղաքներից մեկի անուն՝ յուրաքանչյուրը ունենալով յուրահատուկ դիզայն։ Բացի աշխատանքային գոտիներից, աշխատակիցների համար կազմակերպված են նաև հանգստի և սոցիալականացման տարածքներ։

Բացման արարողության ընթացքում Արդշինբանկի Թվայնացման և տաղանդների կառավարման գծով տնօրեն Հարություն Իսպիրյանը նշեց, որ նոր հաբը կդառնա ոչ միայն աշխատանքային տարածք, այլև տաղանդների ներգրավման և զարգացման կենտրոն։ Նա հավելեց, որ այս քայլը թույլ կտա բանկին կենտրոնացնել տեխնոլոգիական ռեսուրսներն ու փորձը մեկ վայրում, ավելի արագ ներդնել նորարարությունները և համապատասխանել միջազգային ստանդարտներին։

Նոր IT-հաբը գտնվում է Երևանում՝ Արշակունյաց 11/1 հասցեում։

Միջազգային վարկանիշային գործակալություն՝ Fitch Ratings-ը, հայտարարել է Արդշինբանկի վարկանշային հեռանկարի բարելավման մասին։ Ընկերությունը «կայուն» հեռանկարը փոխել է «դրական»ի, ինչը վկայում է Բանկի վերջին ժամանակներում ցուցաբերած դրական դինամիկայի և հեռանկարների մասին։

Համաձայն հրապարակված հայտարարության՝ Fitch Ratings-ը հաստատել է Արդշինբանկի արտարժույթով երկարաժամկետ պարտավորություններ թողարկողի վարկանիշը (Long-term Issuer Default Rating (IDR))՝ «BB-»-ի, և կենսունակության վարկանիշը (VR)՝ «bb-»-ի։

Վարկանիշային գործակալությունը հատկապես ընդգծել է մի քանի հիմնական գործոններ, որոնք հիմք են հանդիսացել իր որոշման համար։

Այդ գործոններն են՝

Առաջատար դիրքը շուկայում՝ Արդշինբանկը Հայաստանի բանկային համակարգում զբաղեցնում է առաջատար դիրքեր։
Ակտիվների որակի կայունությունը՝ Բանկի ակտիվների որակը պահպանել է իր կայունությունը։
Բարձր կապիտալացում, իրացվելիություն և շահութաբերություն՝ Արդշինբանկը ցուցաբերում է բարձր ցուցանիշներ կապիտալի, իրացվելիության և շահութաբերության ոլորտներում։

Այս գործոնների համադրությունը հանգեցրել է այն բանին, որ Արդշինբանկի վարկանիշը համապատասխանում է Հայաստանի Հանրապետության վարկանիշային մակարդակին, ինչը համարվում է մասնավոր կազմակերպության վարկանիշի գնահատման հնարավոր լավագույն ցուցանիշը։

Արդշինբանկը Հայաստանի միակ բանկն է, որն ունի աշխարհի երեք հեղինակավոր վարկանիշային գործակալությունների՝ Standard & Poor’s, Moody’s և Fitch Ratings-ի կողմից շնորհված վարկանիշ։

Բանկի գործունեությունը վերահսկվում է Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկի կողմից։