Այս ամբողջ պատմության մեջ, որը սկիզբ է առել ռուսաստանցի լրագրող Գուրգեն Արսենյանի կողմից արված հայտարարությունից, կա մեկ ուշագրավ պահ, որը հաճախ անտեսվում է։ Այն այն փաստն է, որ այդ հայտարարությունը որպես այդպիսին չի եղել, և Հայաստանը չի հիշատակվել առաջարկի մեջ, որը հարուցել է հայկական հասարակության զայրույթը։

Բայց զավեշտալին այն է, որ, թեև պաշտոնական մակարդակում նման կոչի բացակայությունը հստակ է, Հայաստանի ԱԳՆ-ը, թերևս, հաճոյանալու նպատակով, որպեսզի հաստատի իր հավատարիմությունը Ռուսաստանի վարկաբեկման պարտավորություններին, որոշեց ՌԴ դեսպանին հրավիրել և նրան բողոքի նոտա հանձնել։

Եկեք մի պահ կանգ առնենք և հարցնենք ինքս մեզ։ Ի՞նչ կլիներ, եթե Ռուսաստանում Հայաստանի դեսպանին ՌԴ ԱԳՆ կանչեին և բողոքի նոտա հանձնեին ամեն անգամ, երբ Հայաստանի հասարակական կամ քաղաքական գործիչ, ոչ թե լրագրող, այլ քաղաքական գործիչ կամ իշխանության ներկայացուցիչ, իրեն թույլ տար այնպիսի արտահայտություններ, որոնք ոչ թե պարզապես գնահատվեին որպես հակառուսական, այլ հենց այդպիսին էլ լինեին։

Պատկերացնենք, որ Հայաստանի հեռուստաալիքների, այդ թվում՝ գլխավոր հեռուստաալիքի եթերում, հայկական քաղաքական գործիչ կամ պաշտոնատար անձ հայտարարություն կատարի, որը Ռուսաստանի կառավարության կամ ռազմական ղեկավարության նկատմամբ բացահայտ հակամտություն է արտահայտում։ Ի՞նչ կլիներ, եթե նման դեպքերում ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանին ամեն անգամ կանչեին ՌԴ ԱԳՆ։

Այդ դեպքում ՌԴ-ում Հայաստանի դեսպանը պարզապես պետք է վրան խփեր ՌԴ ԱԳՆ ընդունարանում, որպեսզի ամեն օր, նույնիսկ ամեն ժամ, վազվազ չգնար-գար։

Ուրեմն ինչո՞ւ Հայաստանի ԱԳՆ-ը որոշեց այսպիսի քայլի դիմել։ Պատասխանը պարզ է։ Այն դրսևորում է թերարժեքության սուր արտահայտված բարդույթ։ Այդպես է սովորաբար պահում իրեն այն մարդը, որն ամեն անգամ իր պարտքն է համարում ապացուցել, որ ունի դիրքորոշում, ունի սեփական արժանապատվության զգացում և այլն։ Հիվանդ ինքնասիրություն ունեցող մարդը։

Բողոքի նոտա ներկայացնել այն երկրին, որին համարում ես ռազմավարական դաշնակից, և որը առաջատար, անփոխարինելի դեր է խաղում քո տնտեսական կյանքում, չենք խոսում արդեն անվտանգության ոլորտի մասին, հանդես գալ բողոքի նոտայով, լրագրողի կարծիքի համար դեսպանին կանչել… Սա թերարժեքության գավառական բարդույթի դրսևորում է, որը փորձում է իբրև ցույց տալ, թե ինչ ինքնիշխան ենք մենք, ինչ անկախ։

Վերլուծելով 2025 թվականի վերջին պետական համակարգում կատարված բարձր պարգևավճարների վճարումները, ես կարծում եմ, որ դրանք դրսևորում են քաղաքական կոռուպցիայի ախտանիշ։ Իմ գնահատականը հիմնված է մի քանի կարևոր փաստի վրա։

Նախ, նման մասշտաբի խրախուսումներ, որոնք հասնում են միլիարդավոր դրամների, տեղի են ունենում հենց ընտրական գործընթացի նախաշեմին։ Նախորդ տարիներին նման գումարներ կամ չեն տրվել, կամ այդ մասին հրապարակային աղմուկ չի բարձրացվել։ Սակայն այս տարի, երբ պետական ծառայողներին, այդ թվում՝ նախարարներին և փոխնախարարներին, վճարվում են միլիարդավոր դրամներ, դա արդեն ունի ակնհայտ քաղաքական ենթատեքստ։

Ես հիշեցնում եմ, որ դեկտեմբերի 25-ին հրապարակեցի տվյալներ՝ կառավարման պահուստային ֆոնդից պարգևավճարների համար հատկացված 3 միլիարդ 583 միլիոն 509 հազար դրամի մասին։ Այս գումարը հիմնված է երկու կառավարական որոշման վրա․ 2025 թվականի դեկտեմբերի 4-ի որոշումը, որով վերաբաշխվեց պետական բյուջեի մի մասը, և 2024 թվականի դեկտեմբերի 27-ի N 2060 որոշումը, որը հաստատում է պետական մարմինների կատարողականի գնահատման և դրա հիման վրա խրախուսման պիլոտային կարգը։

Իմ կարծիքով, այս գործողությունը կոռուպցիոն է այն իմաստով, որ ծագում է ակնկալիք, թե այդ պարգևավճարները կօգտագործվեն քվեարկության օրը՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության օգտին։ Գումարները տրվում են այնպիսի պայմաններում, որոնք ենթադրում են, որ դրանք կօգտակար լինեն ոչ թե պետական կառավարման բարելավման, այլ քաղաքական նպատակների համար։

Այս հարցում հասարակական և քաղաքական շրջանակներում հաճախ օգտագործվում է «բյուջեի թալան» տերմինը։ Եթե փորձագետները կամ մասնագետները կատարողականի գնահատականը կհայտնեն որպես «ոչ նորմալ» կամ «արժանի չէին այդքան պարգևավճար ստանալուն», ապա այս գործողությունը կդառնա բյուջեի թալան։ Իհարկե, եթե կատարողականը ցույց տա, որ պետական ծառայողների աշխատանքը բարձր որակով է և օգուտ է տալիս պետությանը, ապա այս գործողությունը կարելի է համարել ավելի հիմնավորված, թեև դեռևս պետք է լինի բացատրություն, թե ինչու է այն անհրաժեշտ։

Այսպիսով, պարգևավճարների վճարման հարցը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես կառավարության որոշում, այլև որպես քաղաքական գործիք, որի հետևանքները կարող են լինել ավելի լայնածավալ, քան պարզապես ֆինանսական։

Հունվարի 13-ին ԱՄՆ-ում ստորագրված «Թրամփի ուղի» (TRIPP) նախագծի հրապարակումը, իմ վերլուծությամբ, հայկական իշխանության կողմից ստեղծված «փուչիկներն» է պայթեցրել։ Այս տեսակետը ես արտահայտում եմ՝ վերլուծելով ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոյի և արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանի հանդիպման արդյունքները։

Իմ կարծիքով, օգոստոսի 8-ին ստորագրված համատեղ հայտարարությունը, որը կենտրոնացած էր ապագա ակնկալիքների վրա, ավելի բովանդակալից էր, քան հունվարի 13-ի փաստաթուղթը։ Վերջինը, իմ վերլուծությամբ, ամերիկյան կազմակերպության բիզնես ներդրումային և առևտրային փաստաթուղթ է, որը չի պարունակում ոչ մի խոսք խաղաղության կամ անվտանգության մասին։

Փաստաթղթում արձանագրված մտադրությունները իրավական պարտավորություն չեն կազմում ոչ ԱՄՆ-ի, ոչ Հայաստանի համար։ Այն չի նշված, որ ԱՄՆ-ը ստանձնում է Հայաստանի անվտանգության երաշխավորի դերը կամ պետք է պաշտպանի խաղաղությունը։ «Խաղաղության մասին այնտեղ մի քանի անգամ գրված է, սակայն մտադրությունների տեսքով՝ խաղաղություն հաստատել առևտրի միջոցով։ Իրականում, այսօր պատերազմներում ներքաշված ցանկացած երկրի տարածքում առևտուր է գնում, և, ի դեպ, այն շատ լավ է գնում»,– նկատում եմ։

Փաստաթղթի հիմնական նպատակն այն է, որ ամերիկյան կազմակերպությունը ապահովի թուրքական բեռների անցումը Հայաստանի տարածքով՝ «front office- back-office» մեխանիզմով։ Բացի այդ, նախատեսվում է բիզնես նախագծի շրջանակում շահույթ ստանալ բոլոր ենթակառուցվածքներից, որոնք գտնվում են այդ տարածքում՝ հյուրանոցներ, լցակայաններ, ռեստորաններ և այլն։ «Ստացված եկամուտի 26%-ը կմասնահանվի Հայաստանի Հանրապետությանը, իսկ 74%-ը՝ ամերիկյան կողմին»,– ընդգծում եմ։

Փաստաթղթում հաշվի է առնված միայն Ադրբեջանի և Թուրքիայի հաղորդակցության խնդիրը ՀՀ տարածքով, այսինքն՝ թե ինչպես են բեռները տեղափոխվելու Ադրբեջանի արևմտյան տարածքներից դեպի Նախիջևան։ Թեև այս տարածքների սուվերենությունը պատկանում է Հայաստանին, ամերիկյան կազմակերպությունը կունենա հնարավորություն վերահսկել բեռնափոխադրումները և մարդկային տեղաշարժերը։

Իմ համար լուրջ մտահոգություն է առաջացնում այն, թե ինչպես կկիրառվի ՀՀ օրենսդրությունը և պետական կառույցների վերահսկողությունը, հատկապես հայ-իրանական սահմանի հետ կապված ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքներում։ «Հայաստանի սուվերենության իրավունքը, ճիշտ է, ամրագրված է, սակայն դրա կիրառման մեխանիզմները իրականացվում են ոչ անմիջական, այլ 3-րդ կողմի միջոցով՝ առևտրի լեզվով ասած՝ «սեքնդհենդ» են անում»,– եզրափակում եմ։

Իմ հարցազրուցի ընթացքում ես մանրամասն անդրադարձել եմ ՀՀ արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանի և ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոյի հայտարարությանը, որը վերաբերում է «Թրամփի երթուղին՝ միջազգային խաղաղության և բարգավաճման համար» (TRIPP) նախագծի իրականացմանը։

Ես բացատրել եմ, թե ինչպես է Ռուսաստանը ընկալում այս նախագիծը։ Ըստ ինձ՝ «Թրամփի կամուրջ» նախագծի վերաբերյալ Ռուսաստանի դիրքորոշումը բացարձակապես բացասական է։ Այս հարցը քննարկվել է բարձր մակարդակի՝ Պուտին-Փաշինյան հանդիպումների ընթացքում։

«Վլադիմիր Պուտինը հստակ հայտարարել է, որ Սյունիքի կամ Զանգեզուրի միջանցքը պետք է լինի խաղաղության և ապառազմականացված գոտի։ Նա ընդգծել է, որ եթե հայկական և ադրբեջանական կողմերը ցանկանում են խաղաղ գոյակցել այդ տարածքում, ապա ո՛չ թուրքերը, ո՛չ ամերիկացիները, ո՛չ էլ Ադրբեջանը չպետք է ռազմականացնեն այդ միջանցքը»,- նշել եմ ես։

Այսպիսով, Ռուսաստանի պաշտոնական դիրքորոշումը հստակ հակադրվում է ԱՄՆ-ի նախաձեռնությանը, որը նախատեսում է տարածաշրջանում ավելի ակտիվ ներկայություն և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացում։

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը և երկու փոխվարչապետներն՝ Մհեր Գրիգորյանը և Տիգրան Խաչատրյանը, ընդհանուր առմամբ 51.6 մլն դրամ պարգևավճար են ստացել 2025 թվականի առաջին կիսամյակի կատարողականի գնահատման արդյունքների հիման վրա։

Ըստ Կառավարության տրամադրած տեղեկատվության՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ստացել է մոտ 11 մլն 951 հազ. դրամ, իսկ երկու փոխվարչապետներն՝ Մհեր Գրիգորյանն ու Տիգրան Խաչատրյանը՝ մոտ 106 մլն 738 հազ. դրամ։

Այս պարգևավճարները հատկացվել են 2025 թվականի առաջին կիսամյակի գործունեության առաջնահերթությունների և դրանց կատարողականի արդյունքային ցուցանիշների հիման վրա։

Ընդհանուր առմամբ, 2025 թվականի առաջին կիսամյակում Կառավարության աշխատակազմի աշխատողներին (միջինը 491 մարդ) և վարչապետի աշխատակազմի ղեկավարներին հատկացվել է մոտ 381 մլն 848 հազ. դրամ։

Այս պարգևավճարների համակարգը ներդրվել է 2021 թվականից։ Ըստ Կառավարության տվյալների՝ 2021-2025 թվականներին վարչապետի աշխատակազմի աշխատողները, վարչապետն ու երկու փոխվարչապետները ստացել են ընդհանուր 2 մլրդ 835 մլն 550 հազ. դրամ պարգևատրում և պարգևավճար։

Պարգևավճարների վերաբերյալ տեղեկատվությունը ստացվել է Կառավարության գրավոր հարցման միջոցով։ Կառավարության տեղեկատվության և հասարակայնության հետ կապերի վարչության պետ Արմեն Խաչատրյանը նշել է, որ պարգևատրումները տրվել են աշխատանքային պարտականությունների կատարման ամսական, կիսամյակային և տարեկան արդյունքների հիման վրա։

Կառավարության 2025 թվականի նոյեմբերի 27-ի որոշմամբ հաստատվել է «Պետական կառավարման համակարգի առանձին մարմինների կատարողականի գնահատման և դրա հիման վրա խրախուսման պիլոտային կարգը»։ Կարգի նպատակն է խրախուսել Կառավարության ծրագրերով սահմանված նպատակների և խնդիրների իրականացման ուղղությամբ առաջնահերթ անելիքների բարձր կատարողականը։

Այս ծրագրի շրջանակում յուրաքանչյուր հաշվետու ժամանակահատվածի առաջնահերթությունները և դրանց կատարողականի գնահատման ցուցանիշները առաջարկում են կառավարման մարմինների ղեկավարները՝ վարչապետի հանձնարարականներին համապատասխան։ Գնահատականները քննարկվում են փոխվարչապետների հետ և ներկայացվում վարչապետին։ Կատարողականի գնահատման վերջնական արդյունքները արձանագրվում և ներկայացվում են վարչապետին։

Հայաստանը դիմել է Ռուսաստանին՝ խնդրելով օգնել երկաթուղային ենթակառուցվածքների վերականգնման հարցում, որոնք կմիանան ԱՄՆ-ի հետ կնքված համաձայնագրի շրջանակում ստեղծվելիք «Թրամփի երթուղուն»։ Այս մասին հայտնել է Պետդումայի ԱՊՀ հարցերով կոմիտեի փոխնախագահ Կոնստանտին Զատուլինը։

Պատգամավորի խոսքով՝ Հայաստանը փորձում է «սլաքներն ուղղել» Ռուսաստանի դեմ, քանի որ նրան չեն հետաքրքրում Մոսկվայի շահերը։ Նա ընդգծել է, որ ԱՄՆ-ի և Հայաստանի միջև կնքված համաձայնագրի համաձայն՝ այդ միջանցքով տարանցումից ստացվող շահույթի 76 տոկոսը կպատկանի ԱՄՆ-ին, իսկ 24 տոկոսը՝ Հայաստանին։

«Ուրիշ ոք չի կարող մասնակցել այդ գործընթացին։ Ռուսաստանը կարող է ներգրավված լինել որոշ գործառույթներում, բայց չի կարող լինել այդ ընկերության հիմնադիրների կամ բաժնետերերի շարքում։ Փաշինյանը, ցանկանալով շեղել քննադատությունը, որ նա անտեսում է Ռուսաստանի շահերը, փորձում է Ռուսաստանին ներգրավել այս աշխատանքի մեջ»,- ընդգծել է Կոնստանտին Զատուլինը։

Նրա կարծիքով՝ Հայաստանը փորձում է Ռուսաստանին ներքաշել այս աշխատանքի մեջ, որպեսզի հետո կարողանա պնդել, որ Մոսկվան ներգրավված է։ Այս իրավիճակը, նրա խոսքով, նման է այն դեպքին, երբ Ռուսաստանի խաղաղապահ զորախմբի ներկայությունը Ղարաբաղում գործնականում անտեսվեց։

«Մենք պետք է հասկանանք, որ Փաշինյանը չի գործում մեր շահերից ելնելով. նա խաղադրույք է կատարում Արևմուտքի հետ դաշինքի և բարեկամության վրա։ Նրա առաջարկները պետք է բազմիցս վերլուծվեն՝ համոզվելու համար, որ թաքնված աստառ չկա»,- եզրափակել է Կոնստանտին Զատուլինը։

Մենք՝ Հայաստանի Հանրապետության ներքոստորագրյալ քաղաքացիներս, մեր անկեղծ աջակցությունն ենք հայտնում Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցուն (ՀԱՍԵ), Վեհափառ Հայրապետ Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին և բոլոր հոգևորականներին, որոնք հայտնվել են Նիկոլ Փաշինյանի կողմից սանձազերծած հակաեկեղեցական արշավի և հալածանքների թիրախում։

Գիտակցելով, որ այդ արշավը հակասում է ՀՀ Սահմանադրության և օրենսդրության սկզբունքներին, ինչպես նաև Հայաստանի ստանձնած միջազգային պարտավորություններին, խստորեն դատապարտում ենք Փաշինյանի և նրա որոշ աջակիցների կողմից իրականացվող այս հանցավոր գործողությունները։

ՀՀ իշխանություններից պահանջում ենք անհապաղ ձեռնարկել հետևյալ միջոցառումները՝

Անհապաղ դադարեցնել ՀԱՍԵ, Վեհափառ Հայրապետի և հոգևորականների դեմ սանձազերծված արշավը և որևէ պատրվակով երբեք չմիջամտել Եկեղեցու ներքին կյանքին և ծեսերին։
Անհապաղ ազատ արձակել անազատության մեջ գտնվող հոգևորականներին և դադարեցնել նրանց ապօրինի քրեական հետապնդումը։
Վերադարձնել Մայր Աթոռի տնօրինությանը ապօրինաբար զավթված Թալինի Սբ Աստվածածին եկեղեցին, Մասիս քաղաքի Սբ Թադեոս եկեղեցին և հովվատունը։
Վերականգնել «Շողակաթ» հեռուստաընկերության հանրային կարգավիճակը և եթերը։
Վերականգնել Վեհափառ Հայրապետի Ամանորի ուղերձի հեռարձակումը Հանրային հեռուստատեսությամբ իր ավանդական ժամին (դեկտեմբերի 31-ի ժամը 23։40)։

Հաշվի առնելով, որ վերոնշյալ հակաեկեղեցական արշավը կոպտորեն խախտում է ՀՀ բազում քաղաքացիների՝ հոգևորականների և հավատացյալների, իրավունքները, ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանից պահանջում ենք կատարել իր լիազորությունները։

ՀՀ մարդու իրավունքների պաշտպանին ուղղված պահանջներն են՝

Ընդունել սույն հայտարարությունը որպես մարդու իրավունքների խախտման մասին բողոք և Նիկոլ Փաշինյանի սանձազերծած արշավի ընթացքում կատարված խախտումների քննություն նախաձեռնել՝ հոգևորականների և հավատացյալների ոտնահարված իրավունքների դեպքերը բացահայտելու և գրանցելու համար։
Պատրաստել և հրապարակել արտահերթ զեկույց՝ նախորդ կետով նկարագրված իրավունքների խախտումների վերաբերյալ։
Հրապարակային և աներկբա գնահատական տալ Նիկոլ Փաշինյանի և իր որոշ կողմնակիցների հանցավոր գործողություններին։
Տեղեկացնել դրանց մասին համապատասխան միջազգային գործընկերներին։

Ազգային ժողովի պատգամավորներից պահանջում ենք՝

Հրապարակավ և աներկբայորեն դատապարտել Նիկոլ Փաշինյանի և իր որոշ կողմնակիցների հանցավոր գործողությունները։
Ստեղծել քննիչ հանձնաժողով և քննել Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ԱԱԾ և իշխանական այլ լծակների ապօրինի օգտագործումը հակաեկեղեցական և անձամբ Վեհափառ Հայրապետի դեմ ուղղված արշավում։

Հորդորում ենք ԵՄ անդամ երկրների պաշտոնյաներին դատապարտել ՀՀ իշխանությունների գործողությունները և պահանջել մարդու իրավունքների և կրոնական ազատությունների վերաբերյալ Հայաստանի ստանձնած պարտավորությունների լիարժեք կատարում։

Առաջարկում ենք Եվրոպայի խորհրդի մարդու իրավունքների հանձնակատարին և ԵԱՀԿ Ժողովրդավարական հաստատությունների և մարդու իրավունքների գրասենյակի տնօրենին շուտափույթ կերպով և բազմակողմանիորեն քննել ՀԱՍԵ հոգևորականների և հավատացյալների իրավունքների ոտնահարման փաստերը։

Այս հայտարարությանը կցված են հարյուրավոր հայտնի արվեստագետների, իրավապաշտպանների, լրագրողների, հանրային գործիչների և տարբեր ոլորտների մասնագետների ստորագրությունները։

Հայաստանի կառավարության անդամները մեկը մյուսի հետևից հանդես են գալիս սենսացիոն հայտարարություններով, որոնք վկայում են նրանց մասնագիտական անպիտանության և իրենց ենթակայության տակ գտնվող գերատեսչություններում տիրող անտերության մասին։ Իհարկե, դրանում ոչ մի նոր բան չկա, բայց պաշտոնյաների հրապարակային խոստովանություններն առանձնակի նշանակություն ունեն, հատկապես այն պահին, երբ նրանք ներսից բացահայտում են մանրամասներ, որոնք նախկինում հայտնի չէին։

Օրինակ, երկուշաբթի օրը հանձնակատար Սինանյանը ուղիղ տեքստով խոստովանեց, որ իր գրասենյակի գլխավոր խնդիրը Եկեղեցու դեմ ուղղված ակտիվ իշխանամետ քարոզչությունն է սփյուռքահայերի շրջանում։ Նա մեղադրեց մեր հայրենակիցներին Հայաստանում տեղի ունեցող գործընթացները «ներքին վերլուծության ենթարկելու» անկարողության մեջ։ Սա նշանակում է, որ արտասահմանյան գործուղումների վրա ծախսվող միլիոնավոր դրամների նպատակը ոչ միայն Սփյուռքին հորդորելն է՝ աջակցելու իշխանություններին, այլև համոզելն ուղղված է նաև նրան, որ նրանք միանան Հայաստանի եկեղեցու՝ ՀԱԵ-ի ոչնչացմանն ուղղված իշխանությունների հանցավոր արշավին։

Սակայն պաշտպանության նախարար Սուրեն Պապիկյանը որոշեց, ըստ երևույթին, առաջ անցնել հանձնակատարից և հաջորդ օրը հրամցրեց ոչ պակաս ցինիկ «պարզաբանումներ»։ Նա փորձեց մեղեկացնել հայ հասարակայնությանը ցնցած հայտարարությունը, որը նոյեմբերի կեսերին արել էր ՀՀ ռազմարդյունաբերական կոմիտեի նախկին ղեկավար, «Հայաքվե» նախաձեռնության խորհրդի անդամ Ավետիք Քերոբյանը։

Քերոբյանը, մասնավորապես, հայտնել էր, որ Սյունիքում դիրքեր բարձրացող հայ զինվորները խուզարկության են ենթարկվում ադրբեջանցիների կողմից։ Նա պատմել էր, որ զինվորներին թույլ չեն տալիս ազատ տեղաշարժվել, նույնիսկ երկու օրվա սնունդ և փամփշտատուփից ավելին ադրբեջանցիները չեն թույլ տալիս անցկացնել։ Ի վերջո, նա նշել էր, որ այդ տղաներին «պատանդ են պահում»։

Եվ ահա միայն այս ցնցող հայտարարությանը հաջորդած շուրջ 2-ամսյա լռությունից հետո, Պապիկյանը որոշեց «պարզաբանել» իրավիճակը։ Բնականաբար, նա հերքեց ռազմական փորձագետի խոսքերը՝ պնդելով, թե ոչ մի զննում էլ չի անցկացվում։ Իր փաստարկի որպես հիմք նա բերեց այն փաստը, թե «ամիսներ շարունակ որևէ խնդիրներ այդտեղ չեն առաջանում»։

Այս պնդումը ցինիկորեն հակասում է իրականությանը։ Ի՞նչ խնդիրներ կարող են առաջանալ, եթե հայ զինվորներին հրահանգված է (ինչը կասկածից վեր է) անտրտունջ ենթարկվել ադրբեջանցիների զննություններին, այն էլ երբ նրանք իսկապես պատանդ են դառնում իրենց իսկ երկրի տարածքում։

«ԸՆՏՐԱՆՔԸ ՀԵՏԵՎՅԱԼՆ Է. կա՛մ պիտի ի՞նչ-որ դիրքը թողնենք, կա՛մ պիտի անցնենք ադրբեջանական դիրքի կողքով։ Սա հստակ է, նոր չէ, ես չեմ դրա հեղինակը՝ որպես պաշտպանության նախարար, ես չեմ դրա միակ շահառուն։ Բայց այն, որ էստեղ դիրքը թողնելու պարագայում դուք ինձ պիտի մեղադրեք հայրենիքի ինչ-որ հատված զիջելու մեջ, մյուս ընտրանքն է»,- հայտարարեց նախարարը։

Նա պնդում է, որ այդ դիրքերը գտնվում են Սև լճի շրջանում, այսինքն՝ ՀՀ ինքնիշխան տարածքներում, որոնց մի մասը՝ մոտ 250 քառ. կմ, 2021 թվականի մայիսից ի վեր բռնազավթել են ադրբեջանական զինված ուժերը։ Պապիկյանը, սակայն, չի անվանում դա բռնազավթում, նույնիսկ չի խոսում հայկական հողերը թշնամու զորքերի ներկայությունից ազատելու անհրաժեշտության մասին։ Նրա խոսքով՝ «այն հարցերը կլուծվեն սահմանազատման հանձնաժողովի աշխատանքների շրջանակում»։